بله. من پرتقال نمی خورم. نگذار به حساب اینکه پوستش کلفت است و سخت است و همیشه کناره ی ناخن هایم که زخمی اند را می سوزاند و من تنبل ام و این ها.

این ها هم هست. اما مهم نیست وقتی می شود پرتقال را خوشگل پوست کرد و همانطوری که به پوستش چسبیده ، پره هایش را از هم جدا کرد تا بشود یک گل. یک گل نارنجی خوشمزه. و گل نارنجی خوشمزه را « تو» بخوری. آرام بخوری اش و یادت بیاید از انگشت هایم و با لطف بمکی شان که نسوزند و وسط هایش هی با شیطنت و لطف نگاهم کنی. نه... اصلن نگاهم هم نکنی... فرو رفته باشی در بحث سیاسی اقتصادی ورزشی ات با مرد های میهمانی و  بخوری اش و نگاهم هم نکنی. و من یواشکی هی کیف کنم و انگشت هایم هم بسوزند و به روی خودم نیاورم.

خب بله. تو که نیستی پرتقال هم نمی خورم.