زن که باشی، «انسان » هم اگر بخواهی بشوی، باید هر کاری را چند بار انجام بدهی.هر لحظه را چند جور تجربه کنی. یک فیلم می خواهی ببینی، یک کتاب میخواهی بخوانی، حتی با یک آدم می خواهی حرف بزنی، یک بار باید « حس » باشی و «‌زنانگی » فقط ، یک بار «‌انسان » بدون درگیری جنسیت، یک بار « منتقد » بدون حس و فقط عقل ، ....

گاهی حتی همه ی اینها را هستی، همزمان. در یک تجربه. موازی با هم چند نفر می شوی، چند بار تجربه میکنی ،‌یک لحظه را.

همین است که می شوی چروک های ریز گوشه ی چشم.
همین است که زود تلخ می شوی ، خیلی زود تر از هم سن و سال های تقویمی ات.
همین است که هنوز، هر باز دوستی به ات می رسد می گوید:

«‌دختر... تو واقعا ۲۳ سالته؟؟»

و تو تلخند می شوی فقط.