havva12's title

coffee, wind and cigarettes

حوا — Sat, 19 May 2012 08:40:27 GMT

36 ثانیه طول کشید. چراغ سبز نشد،از آنجا فهمیدم که آنطرف چهارراه 48 بود و به 12 رسید. فندک را گذاشتم روی کولر و 50 را دیدم که شد 49 و 48 و دیدم اش. پژوی نقره ای. حتا عینکش را دیدم. نمیدانم چطور از آن فاصله من را که لبه پشت بام ایستاده بودم دید. می دید. هیکلی که پیراهن صورتی تنش است و موهایش را نسیم بهاری پخش کرده...حتا توی صورتش. آتش سیگارِ تویِ دستم که مطمئنم دیده می شد. نگاه می کرد. نگاهش میکردم و به سیگار پک می زدم. 12 را روی تابلوی آن طرف چهارراه دیدم و رفتم. نمیدانم چرا. شرم؟ترس؟ اینکه نمیخواستم بدون اجاره من، از من لذت ببرد؟ نمیدانم.

همه چیز همین 36 ثانیه هاست. بدون قبل. بدون بعد. با طعم سیگار.

اُشتُک بَلاگُک*

حوا — Mon, 07 May 2012 23:13:17 GMT

1.بسته کاری کردن: مونتاژ کردن

غلط فهمی :سوء تفاهم

رخصتی: تعطیلات

جان شویی: حمام کردن

صفا کردن: پاک کردن

... فرهنگ «دری- فارسی» را می خوانم و لذت می‌برم. یاد مریض های افغانی می‌افتم. دیگر یاد گرفته‌ام شبیه‌شان حرف بزنم. و چقدر شیرین حرف می‌زنند...انگار یک نفر از توی کتاب ها بیرون آمده و صحبت می‌کند...

2.سرای مشیر شلوغ است. لوزی‌های سبز گردنبند چشمم را گرفته. اما کوتاه است. نمی‌توانم بیندازمش روی مانتوی سبز چمنی‌ام. پیرمرد می گوید بروم توی مغازه و بگردم. مرد میانسالی توی مغازه است. می‌پرسد دنبال چه می گردم. لهجه اش غریب است و برای من آشناست. می‌گویم: «شما کجایی هستید؟» می‌پرسد:«شما چطور؟» می‌گویم خراسانی ام. لبخند می زند و می‌گوید:« نزدیک ایم». و گردنبند را می‌گیرد تا بلند ترش کند. دنبال گوشواره‌اش هستم که آرام می‌گوید آن را هم برایم درست می‌کند. دست آخر هم کلی تخفیف می‌دهد و من تازه توی سرای پارچه فروش ها یادم می‌آید که لهجه اش چرا آَشنا بود و « نزدیک» خراسان کجاست.

3.خانم میم همکار پایان نامه‌ام است. رفیق مهربانی است... هر چند خیلی تر و فرز نیست و نمی‌تواند مثل من استاد ها را بپیچاند، اما هر جا بتواند کمک می‌کند.پایان نامه را که دفاع می‌کنیم و بیست می‌گیریم، می‌رویم بیرون و جشن و بستنی. بعد تر می‌فهمم که همان سال امتحان تخصص شرکت کرده است. تعجب می‌کنم...شاگرد اول که نبود...می‌فهمم "با استناد به قانون تحصیل اتباع خارجی". و تازه می‌فهمم افغانی بوده است.

4.دختر محجوب و مودبی است... این بار با مادربزرگش آمده. یادم هست که آنمی داشت و برایش دارو نوشته بودم.می‌گوید:« گفتم شما دکتر خیلی خوبی هستین... مادر بزرگم هم خواست بیاد پیش تون». طفلک خبر ندارد من از دکتر خوب بودن فقط گاهی خوش اخلاقی اش را دارم. معاینه اش می‌کنم و با حوصله به حرف هایش گوش می‌دهم. دعایم می‌کند و یکهو سرم را می گیرد و پیشانی ام را می‌بوسد. سخت است گریه نکنم... دفترچه اش را می‌خواهم... و از دفترچه نداشتن اش می‌فهمم افغانی است.

5.شب قبل هم کشیک بودم. دیدم چند نفر آمدند دنبال یک پسر 7 ساله افغانی. امروز پسرک با ایل و تبارش آمده. می‌آیند توی اتاق. خوشحال می‌شوم که پیدا شده است. اما قیافه اش یک جوری است. دور چشم هایش آن قدر قرمز و ورم کرده است که به زور بازشان می کند. مادربزرگش می‌گوید: «نیگاه کن خانم جان... این پسر را دیشب برده اند کار بد با او کرده اند...تو بر ما نامه بده تا ببریم بر دادگاه...» خشکم می‌زند. نمی‌دانم چه باید بکنم. زنگ می‌زنم کلانتری...داد و بیداد می کنم که آخر از دست من که از پزشکی قانونی هیچ چیز نمی‌دانم چه کاری بر می‌آید. می‌گویند:« فعلن درمانش کنین!» و نمیدانند درمانش فقط دست خداست! آخرش به رئیس پزشکی قانونی زنگ می‌زنم و راهنمایی ام می‌کند. پسرک ساکت است. نمی‌گذارد معاینه اش کنم. حق دارد. آرام‌اش می کنم. بیرون که می‌روند، می‌روم طرف داروخانه:« دیکلوفناک تزریقی داریم؟ سرم داره می‌ترکه...»

* در گویش دری به معنای کودک بازیگوش است.

پی نوشت: گویا قرار است افغان ها را از یکی از استان های شمالی بیرون کنند. خبر جدیدی نیست. از قبل تر هم حضور آن ها در بعضی از استان ها ممنوع بوده است.درد آور نگاهی بالا به پایینی است که به آنها داریم.لعنت به نژادپرستی. از هر نوعش.

حدیث مکرر زنانگی...

حوا — Wed, 11 Apr 2012 23:02:34 GMT

از زن بودن خودم متنفرم.

سومین بار است دخترک را می‌بینم. قبل از اینکه روی صندلی بنشیند، اسمش را توی دفتر می نویسم و جلوی آن می‌نویسم: حمله هیستری. می گذارم حرف بزند. از قلبش بگوید که درد می کند. از اینکه نفس اش بالا نمی آید. از اینکه دارد می میرد. فشارش را می گیرم. آرام بخش را نسخه می کنم و دفترچه را به شوهرش می دهم. او هم بی تفاوت است. انگار عادت کرده. بار اولی که آمد، پرستارمان گفت حامله نمی شود...شوهرش قصد کرده دوباره ازدواج کند... اون هم سلاحی ندارد به جز...

زن بودن خودم را دوست دارم.

ساعت 1 نصفه شب است که نیروی انتظامی دو زن افغانی را می آورد. باید برایشان نامه پزشکی قانونی بنویسم... ضرب و شتم. فارسی را سخت حرف می زنند. معاینه شان می کنم و مینویسم. هر دو حسابی کبود و زخمی اند... می پرسم چه کسی کتک تان زده؟ می گویند: شوهرمان! میفهمم هووی هم هستند... می فرستم شان اتاق پانسمان. صدای گریه می آید. می آیم بالای سرشان و می بینم زنی که کمتر زخمی است گریه میکند. می پرسم: چی شده؟ جاییت درد میکنه؟ سرش را بالا می آورد و به زن دیگر اشاره می کند. آن یکی روی تخت است و دارند سرش را بخیه میکنند. لب اش را گاز می گیرد و این یکی اشک می ریزد... به خاطر هوویش که درد می کشد...

از زن بودن خودم متنفرم.

دنباله ابرو های زن به وسط پیشانی اش رسیده. کفش هایش گمانم 10 سانتی پاشنه دارند و موهایش از زردی به سفیدی می زنند. آزمایش بارداری را نشانم می دهد:

- منفیه.

- چرا؟؟

- !!!؟؟

- خب چرا حامله نشدم؟؟

- چد وقته ازدواج کردین؟

- دو ماه.

- خب طبیعیه باردار نشین.

- یعنی من نازام؟؟

- نه خانوم. تا یک سال طبیعیه. روش جلوگیری که نداشتین؟

- نه. خب مگه وقتی نزدیکی داریم نباید حامله بشم؟

- !!

خدایا. من شروع می کنم به توضیح پروسه تخمک گذاری و لقاح و احتمال و ... تا بالاخره کمی آرام می شود. من و من می کند:

- میشه این ها رو برای شوهرم هم بگین؟؟ آخه مادر شوهرم...

و من همه را برای مردی که تا بناگوش قرمز شده است توضیح می دهم. زن می پرسد:

- خب من کی حامله میشم؟

- !!! خانوم مگه نعوذ بالله من خدام؟؟؟ برین این کارایی که گفتم بکنین اگه خدا بخواد حامله میشین. به سلامت.

موقع رفتن شان صدای زن را می شنوم: به مامانت بگی ها...

زن بودن خودم را دوست دارم.

از پارسال یاسمن حسابی قد کشیده. هنوز چهار سالش تمام نشده ولی به اندازه بچه 6 ساله می فهمد. شیفت عصر با مادرش که پرستارمان است می آید درمانگاه. از دور می بیندم و می دود: خاااله.... و می پرد بغلم...: تو امروز شیفتی؟

- بع...له.

- برام لاک نارنجی آوردی؟

- بع...له. بیا تو اتاق پزشک تا برات بزنم.

لاک زدن تمام شده و حالا داریم دکتر بازی می کنیم. یاسمن دکتر شده و دارد فشارم را می گیرد. معصومه می آید تو. دختر خدمتکار اینجاست. نفس نفس می زند: خاله پیکم رو آوردم گفتین با هم حلش کنیم...

هر مریضی که می آید معصومه یک کمی دورتر می ایستد... یاسمن ولی توی بغلم می ماند...مریض ها حتمن فکر میکنند دخترم است...مهم نیست. مهم لذتی است که می برم... وقتی محکم می بوسدم و توی بغل کوچکش فشارم میدهد....

از زن بودن خودم متنفرم.

وارد کوپه که میشوم مرد مسن ای را می بینم که نشسته و تسبیح می اندازد. سلام میکنم. با اکراه جوابم را میدهد. کفش هایم را در می آورم و میروم روی صندلی تا چمدانم را بگذارم بالا. وسط راه گیر میکند. مرد به روی خودش نمی آورد. آخر خواهش میکنم که اگر می شود کمکم کند. چمدان را هل میدهد. هنوز مسافر های دیگر نیامده اند. من هدفون توی گوشم است و به پنجره تکیه داده ام. مرد انگار معذب است. می رود بیرون. زن و شوهر جوانی می آید. موقع خواب زن می گوید اگر اشکالی ندارد با همسرش روی تخت های بالا بخوابند. من که خوابم نمی برد ترجیح می دهم پایین باشم و می گویم اشکالی ندارد. وسط های شب، تازه خوابم برده که با صدای متناوب عجیبی بیدار می شوم. چشم هایم را باز می کنم و ... پشت اش به من است، اما از حرکاتش پیداست چه میکند... نفس ام بند می آید. سرم را می برم زیر ملافه و نمی توانم حتا آب دهانم را قورت بدهم. آخرش بلند می شوم، میروم توی رستوران قطار. هیچ کس نیست. سرم را روی میز می گذارم و یک دل سیر گریه می کنم.

و این داستان ها هر روز تکرار می شوند....

لطفن برداشت نکنید!!

حوا — Sun, 19 Feb 2012 10:49:00 GMT

اسمش را نمی‌دانم.از همین پلاستیک های طرح داری است که می‌چسبانند به پنجره ها. سعی می‌کنم یک جوری بچسبانم اش که حباب هوا زیرش گیر نکند. نمی‌دانستم پنجره آشپزخانه دید دارد. تا وقتی که مامای درمانگاه گوشه ای زد که نکند وقتی با روبدوشامبر آشپزی می‌کنم سرما بخورم! دستم به ظرف های ادویه می‌خورد.ظرف دارچین می‌افتد و می‌شکند. پلاستیک را نصفه ول می‌کنم و همان جا روی زمین می‌نشینم.دلم می‌خواهد همه پرده ها را کنار بزنم. دلم می‌خواهد همه‌ی شیشه ها شفاف باشند.بلند و شفاف. دلم می‌خواهد خانه ام بالکن داشته باشد. با لباس خواب بیایم به گلدان ها آب بدهم و برای پیرمرد آپارتمان روبرویی که پای شطرنج یک نفره اش نشسته دست تکان بدهم.

برداشت بد نکنید.

بلند می‌شوم، پاهایم را دو طرف خرده های شیشه و دارچین می‌گذارم و پلاستیک را کامل می‌چسبانم.

تنهایی ایستاده ام توی صف "برف روی کاج ها". آقای ریشوی لاغری پشت سرم ایستاده و جدول جشنواره دستش است. دوست دارم بدانم فیلم مانی حقیقی را کجا نشان می‌دهند. جدول‌اش را می‌گیرم و شروع به صحبت می‌کنیم. از فیلم های قبلی مانی حقیقی و از فیلم‌های خوب جشنواره و امیررضا کوهستانی و فیلم‌نامه های فرهادی و .... صف جلو می‌رود. دلم می‌خواهد بگویم کنارم بنشیندٰ تا مجبور نباشم مزخرفات پسرک مزلف کناری یا عشوه های دخترک برای دوست پسرش را تحمل کنم.تا اگر چیزی فهمیدم، از چیزی لذت بردم، آرام توی گوش بغلی ام زمزمه کنم و لبخند بزنیم.

برداشت بد نکنید.

جدول‌اش را پس می‌دهم، بلیتم را می‌گیرم و توی سیاهی سینما فرو می‌روم.

از تالار که بیرون می‌آیم، دکمه‌های پالتو ام را می‌بندم. یک گوشه پناه می‌گیرم و به آژانس نزدیک خانه زنگ می‌زنم و خواهش میکنم برایم یک ماشین بفرستند. می‌گوید یک دویست و شش دلفینی می‌فرستد. و من 12 شب توی سرما هی فکر می‌کنم دلفین ها چه رنگی اند. سرما باعث می‌شود آدم ها زودتر بی‌خیال احوال پرسی ها و گپ ها بشوند و بروند.نوازنده ها هم می‌آیند و جمع دوستانشان تشویق‌شان می‌کنند. عکس می‌گیرند و می‌روند.حالا فقط 3 نفر مانده اند که با تعجب به من نگاه می‌کنند.یک شماره ناشناس روی گوشی ام می‌افتد:

ـ من سر حافظ ام... شما دم در تالارین؟

ـ بله...

می‌آید و نفس راحتی می‌کشم. توی ماشین که می‌نشینم، هرم گرما و بوی پیپ و ادکلن و صدای اریک کلاپتون کرخت ام می کند.دلم می‌خواهد به آقای راننده بگویم نرود طرف خانه. یک کمی برود بچرخد توی اتوبان‌ها.شب تهران را دوست دارم.

برداشت بد نکنید.

سکوت می‌کنم. کرایه را می‌دهم و پیاده می‌شوم.

خسته ام. صندلی جلو پر شده و اگر برای ماشین بعدی صبر کنم، نمی‌توانم سر وقت کشیک را تحویل بگیرم. حوصله غرغر مریض ها و پرسنل را ندارم.از مسافر‌های دیگر می‌پرسم، یک خانم و یک آقا.سر و وضع آقا مرتب است.وسط می‌نشینم.بوی ادکلن ملایمی می‌دهد.ماشین که راه می‌افتد با گوشی اش شماره ای می‌گیرد و آنقدر نرم و مهربان با کسی که حدس می‌زنم همسرش باشد صحبت می‌کند که حسودی ام می‌شود.گرمای بخاری ماشین خواب چشمانم را بیشتر می‌کند.گیره موهایم را باز می‌کنم و سرم را به پشتی صندلی تکیه می‌دهم.نع.نمی‌شود. وضعیت‌اش به قول ما دکتر ها stable نیست.دلم می‌خواهد سرم را روی شانه مرد بگذارم و راحت بخوابم.

برداشت بد نکنید.

تا مقصد صاف می‌نشینم و به جاده نگاه می‌کنم.

پی نوشت: این مطلب را با لپ تاپ "یک باکره" عزیز تایپ کردم.ممنون دخترک...ممنون که هستی!

بنشینم و صبر پیشه گیرم

حوا — Sun, 12 Feb 2012 08:38:08 GMT

چیزی یادم نمی‌آید. کسی به من یاد نداد چطور "زن" باشم. کسی یاد نداد از زن بودنم لذت ببرم. مادرم از کل زنانگی به من یاد داده بود که :« هیچ وقت نباید جلوی شوهرت آرایش کنی!» و من البته هیچ وقت نفهمیدم چرا.

یک چیز دیگر هم یادم هست. 9 ساله بودم و ریمل مادرم را یواشکی برداشته بودم و به مژه هایم زده بودم. بعد تر که مامان از من پرسید، قلبم می تپید. دست هایم می لرزید.

می دانستم گناه کرده ام. گفتم: نع!

ما نسل «رنگ ممنوع» بودیم. نسل مانتوهای خاکستری، مقنعه های سیاه.

نسل کارتون های سیاه و سفید.

نسل پشمک های سفید، بشکه های نفت سیاه، نگاتیو های قهوه ای.

عکس هایمان هم آن قدر بی رنگ و رو بودند که پلیور لیمویی من ،کِرِمی دیده می شد و ماهی قرمز سفره هفت سین، قهوه ای.

و اینطوری بود که همه ی چیزی که من از زیبایی و زن ها می دانستم، خلاصه می شد به ژورنال هزار صفحه ای که بابا از سفرش آورده بود و من ساعت ها ورق اش می زدم.و البته همه ی فانتزی ام این بود که برای خانه آینده ام کاغذ دیواری انتخاب کنم.

هر چند، «دزیره» هم بود... که دستمال ها را توی یقه اش جاسازی می کرد...و «زری» سووشون، که شوهرش روی جای بخیه هایش دست می کشید.

یک روز مادرم آمده بود دنبالم. دبستانی بودم. پچ پچ بچه ها را دیدم...و نگاه سرزنش بار ناظم مان را. آرایش کرده بود. فهمیدم آرایش بد است. زیبایی بد است. به مامان چیزی نگفتم...فقط گفتم دیگر دنبالم نیاید.

مامان کتاب می خواند. شعر می گفت.گریه می کرد. مهربان بود. مهربان است. و من انگار فهمیدم «زن بودن» بد است. فراموش اش کردم. کار سختی هم نبود. هیچ جا نشانه ای از تحسین «زن» نبود. دختری شدم که فقط می خواند. بی وقفه. و شب ها رویا می بافت. رویای قهرمان شدن.

18 ساله شدم. آمدم خوابگاه. حرف های عجیبی می شنیدم. از چیزهایی در من تعریف می کردند که خودم ندیده بودم شان. کم کم شروع کردم به کشف شان. کشف گوشه های پنهان زنانگی. چه دنیایی! چه لذتی! کم کم یاد گرفتم پیراهن یقه باز و تنگ بپوشم و جلوی آینه قدی خوابگاه چرخ بزنم. بلد شدم ظرافت را، رنگ را، موسیقی را، رقص را،لطف را، ترکیب کنم با زنانگی. یاد گرفتم قهرمان می تواند آراسته هم باشد. زن هم باشد. ( شاید شبیه همان ژاندارکی که تو دوستش نداری!)

حالا پر شده بودم از زنانگی هایی که هیچ وقت خرج شان نکرده بودم.

بقیه داستان را می دانی. آدم های اشتباهی را پیدا کردم. زنانگی ام را اشتباهی خرج کردم. نمی دانستم.این را هم هیچ کس یادم نداده بود. آن قدر به در و دیوار کوبیده شدم که باز زنانگی ام را برداشتم و پنهانش کردم. «مرد» اش نبود.

تا تو آمدی. همه ی اینها را گفتم، تا ببخشی ام.اگر گاهی دست و پا چلفتی می شوم. اگر گاهی یادم می رود زن باشم. اگر یادم می رود چایی دم کنم. ( و تو که می دانی عادت ندارم برای کسی چایی بیاورم و با بدجنسی به رویم می آوری و با نامردی تسلیمم می کنی!!) یک کمی هم البته به این خاطر است که مستِ بودن ات می شوم!

یک کمی طول می کشد باور کنم . یک کمی طول می کشد ذره ذره زنانگی را رو کنم.

صبوری.

باشد؟

خودکشی وبلاگی!!

حوا — Tue, 07 Feb 2012 15:15:25 GMT

ابراهیم گلستان را دوست دارم. تحسین اش میکنم. دوست دارم شبیه اش باشم. بی رحم است. رک است. محبت را، و تحسین را، گدایی نمیکند. خودش را میشناسد،ارزش خودش را می داند. بله. من از بالا به آدم ها نگاه میکنم.به خیلی ها هم از پایین نگاه می کنم. به بعضی ها هم از روبرو. و این به نظرم هیچ اشکالی ندارد. خیلی بیشتر از آنچه فکرش را بکنید رک و بی رحم هستم. نیازی به لطف، تایید و تحسین آدم هایی که به نظرم از من پایین ترند ندارم، و به همین دلیل با چیزی که متاسفانه ادب اجتماعی نامیده میشود،خودم و آنها را گول نمی زنم. بسیار بسیار لذت می برم که انسان باهوش، با اطلاعات و ظریفی من را نقد کند، اما نظراتی که سرسری داده میشوند، برایم مهم نیستند.

در وبلاگ، همان طور که هر خواننده ای مختار است هر نظری میخواهد بگذارد،من هم مختارم هر جور میخواهم جوابش را بدهم.یا اصلن آنقدر آن کامنت یا نویسنده اش به نظرم بی اهمیت باشد که جوابش را ندهم. او هم میتواند بخواند یا نه. به هر حال مطمئنم من همیشه خواننده های خاص خودم را خواهم داشت. علاوه بر آن نفس نوشتن آن قدر برایم لذت بخش هست که کمیت خواننده ها تاثیر چندانی روی علاقه ام به آن نداشته باشد.

در ضمن این مدلی بودن ام ربطی به پزشک بودن ام ندارد. به نظرم صرف پزشک بودن فضیلت خاصی نیست. و حاضر نیستم حتا لحظه ای با بعضی از همکار هایم همکلام شوم. و در کارم هم متاسفانه یا خوشبختانه این مدلی نیستم. اما اینجا چرا!!

ظریفی میگفت هیچ وقت سعی نکنید نویسنده ای که نوشته هایش را دوست دارید را از نزدیک ببینید...

گمانم راست میگفت!!

فاش می گویم

حوا — Sat, 21 Jan 2012 23:22:00 GMT

1.روی کابینت نشسته ام. در قابلمه را می‌گذارد. با لبخند کج می‌گویم:«می دانی درش را که نگذاری زود تر جوش می آید؟» قبول نمی‌کند. بحث می‌کند. برایش قوانین فیزیکی را یکی یکی توضیح می‌دهم. از فشار هوا می‌گویم.از مکانیزم زودپز . تسلیم می‌شود.طبق معمول، برنده‌ام.یواشکی لبخند می‌زنم.

2. از مریض های suicide منتفرم. به پرستارها می‌گویم برای همه شان لوله معده بگذارند...تا مثلن معده شان را شستشو بدهیم، ولی خب یک جورهایی ادب هم می‌شوند که دیگر از این کارها نکنند و دور بری هایشان را دستی دستی عذاب ندهند.گاهی دلم میخواهد یک راه درست و حسابی یادشان بدهم تا کار یکسره بشود. دخترک آنقدر عق زده که ریمل هایش دو تا خط سیاه روی صورتش کشیده‌اند. با بیحالی از دوستش می‌پرسد:« اومد؟؟» ومن دلم میخواهد شانه هایش را بگیرم، تکانش بدهم و بگویم:« از چیزی که فکر می‌کنی خیلی قوی تری...از پس هر کاری برمی‌آیی...نکن!» نمی‌گویم. مردمک هایش را چک می‌کنم، پتو را رویش می‌کشم و می‌روم.

3.صدای اذان می‌آید. روز بعدکشیکم. بعد از این همه حرف زدن به این نتیجه می‌رسیم که تمامش کنیم.قطع می‌کنم و خوابم می‌برد.نیم ساعت بعد زنگ می‌زند:

- خوابی؟؟

- آره...

- چه جوری خوابت برد؟؟ من توی برفا زدم بیرون و اینقدر سرم رو کوبیدم به دیوار که ورم کرده...اون وقت تو خوابی؟؟ چه جور دختری هستی تو آخه!!

و من می‌مانم این کجایش عجیب است که وقتی می‌گوییم تمام است، فکر کنم تمام است و وقتی خوابم می‌آید بخوابم.

4.مامان روی تخت دراز کشیده تا اورتوپد بیاید و بخیه های پایش را بکشد. یک کمی ترسیده است. دکتر نگاهی به بخیه ها می‌کند و به من می‌گوید:« چرا خودت تو خونه نکشیدی شون؟؟ سٍت رو میزه. » و می‌رود.

من دست به کار می‌شوم. خونسرد. مامان تعجب کرده است.

- چطوری دلت میاد؟

- خب کارمه. من نباید دل نازک باشم.

- ولی من مادرتم!

-خب باشین. فرقی نمی‌کنه. من همیشه باید کارم رو درست انجام بدم.

مامان گمانم یک کمی غصه دار می‌شود که به قول خودش دخترش این قدر بی‌احساس است.

***

I . لذت برده است از شعر. شاعرش را می‌پرسد.می گویم:

- نزار قُبانی فکر کنم.

-اه...من نزار قَبانی شنیده بودم...تو نمی‌دونی کدومش درسته؟

- قَبانی. اونی که تو میگی همیشه درسته.

توی اتاق پزشک نشسته ام. چند دقیقه ای است که مریض ندارم.زنگش می‌زنم:

- وااای...آره ساعت3 یه دختری رو آوردن که یه بسته زولپیدم خورده بود. اعزامش کردم...هرچند نهایتن برای بنزودیازپین ها کار خاصی انجام نمی‌دن.

- مطمئنی زولپیدم بنزودیازپینه؟ تا جایی که یادمه نبود.

- نمیدونم...بذار نگاه کنم.نه...نگاه کردن نمی‌خواد. تو قطعن درست میگی.

II. می‌گوید نمی‌شود. هیچ جوری نمی‌شود. می‌دانستم. همیشه می‌دانسته ام. اما هیچ وقت باورش نکرده بودم. به هم اتاقی قدیمم اس ام اس می‌زنم: « ویال xxx با میدازولام دیگه...راحت ترین راه همینه؟» جواب می دهد:«آره... کیو میخوای بکشی؟»

جوابش را نمی‌دهم. از پرستار می‌پرسم:« چند وقته ترالی اورژانس رو چک نکردین؟ تاریخ دارو ها نگذشته باشه» و به این بهانه می‌روم به اتاق احیاء و یک میدازولام از ترالی برمی‌دارم. « ویال xxx از کجا بیارم حالا... داروخونه بیرون که تعطیله...داروخونه خودمون هم شک می‌کنن.» چاره ای نیست. باید تا فردا صبر کنم. زنگ می‌زند. زنگ می‌زند و به خاطر صدایش، به خاطر این که هست، و به خاطر مهربانی بی‌حد اش، میدازولام را فراموش می‌کنم.

III.دلگیر شده است. می‌دانم. لعنت به من و این زبان تلخ‌ام.این جور وقت ها دوست دارد تنها باشد. قطع میکنم. خشک شده‌ام. نفَس ام بند آمده است. نمی توانم حتا از جایم بلند شوم و بخاری را روشن کنم. همان گوشه توی خودم جمع می‌شوم و شروع می‌کنم به اس ام اس زدن. دو ساعت تمام. یکی مانده به آخری را می‌فرستم: «غلط کردم...» و شروع میکنم به تایپ آخری که زنگ می‌زند. می‌خندم و گریه می‌کنم. عاشق‌اش هستم.

IV .رد زخم کوچکی روی پایش است.داستانش را می‌پرسم. می‌دانم چقدر قشنگ قصه می‌گوید، می‌دانم شیفته جزئیات است. شروع می‌کند. من سرم را روی پایش می‌گذارم و زخمش را نوازش می کنم. می‌گوید یک روز یکی از خطی های ولیعصر به ونک از روی پایش رد شده و زخم و بیمارستان و بخیه. مفصل تر از این ها می‌گوید البته. آن قدر که اشک های من پایش را خیس کنند.و از آن روز متنفر می‌شوم از تمام خطی های ولیعصر به ونک.

بله.اینطوری است. یک روزی یک آدمی می‌آید و تمام قوانین زندگی تان را به هم می‌ریزد. اگر خدا دوستتان داشته باشد، آن آدم را می‌بینید.می‌بینید و عاشقش می‌شوید. و اگر خدا خیلی دوستتان داشته باشد، این عشق را همراه می‌کند با درد. با غم. غم عمیق.

و دنبال این چنین آدمی، 4 بار که سهل است، من چهارصد بار هم می‌روم!

مرا با آرشه ات بنواز...

حوا — Thu, 12 Jan 2012 07:03:27 GMT

لوند و لولی و لاقید و لخت، با ویولن

خروش از آن تن بی تاب بود، تا ویولن

بلند، مو و پر از حفره های خاجی، پشت

نشست و پشت به من کرد: گوئیا ویولن

صدای جیغ عطش، ارتعاش دائم سیم

تکان آرشه، ارگاسم پرصدا، ویولن

به من تمامی تاریخ عشق می‌شد وحی

صدا، صدای خداوند بود یا ویولن؟

×××

تو روح سبز زمینی و می‌کند آواز

طنین روح پرآوازه‌ی تو را ویولن

بیا مرا بنواز، آن‌چنان که گردیده‌ست

به یک نوازش تو، شاه سازها ویولن

پی نوشت: این پاسخ «او» بود به نوشته ی من.

ویولن گندمگون

حوا — Mon, 26 Dec 2011 13:22:57 GMT

ویولن را دوست دارم. رسم و رسومی دارد برای خودش. نمی شود همین طوری بروی سراغش. خسته نباید باشی. غمگین هم حتا. از جعبه بیرونش می آوری. شولدر را وصل می کنی. آرشه را برمی داری. پیچ اش را می پیچانی تا موهایش صاف بایستند. کلیفن را آرام و نرم روی موهای آرشه می کشی. یک کمی تکانش میدهی تا نرمه های کلیفن توی هوا پخش شوند. تا وقتی ساز میزنی ننشینند روی سازت. عزیز است آخر. کوک اش می کنی... و امیدوار می شوی این بار ناز نکند و بنشیند توی دست هایت...روی شانه ات...تا انگشتانت را راه بدهد روی خودش. نواختن اش هم راه و رسم دارد آخر.صاف می ایستی. سازت نباید خم شود...خودت نباید خم بشوی... وزن ات روی پای چپ... به قول «تو» با یک انحنای دوست داشتنی و خاص می ایستی. یک جوری که انگار لاقیدانه است، اما حواست به تک تک حرکاتت هست.... سخت راهت می دهد به خودش. اصلن همین است که به همه می گویم نیایند طرف اش. ناامید می شوند. می دانم. سال ها باید نازش را بکشی... آن هم هنرمندانه.اما وقتی راهت بدهد... دیوانه می شوی. مفتون اش میشوی.پروازت می دهد. نفس ات را بند می آورد.غمگین ات می کند، می ترساند ات، می خنداند ات، می میراند ات و زنده ات می کند. می گویند «شاه» سازها است...راست می گویند خب!

تو را دوست دارم. رسم و رسومی داری برای خودت. نشد همین طوری بیایم سراغ ات. گواهش آن چهار باری که توی این سال ها آمدم و گفتی :«نه». نگفتی نه...گفتی نمیشود آن لحظه ها. نمی دانستم آن روزها البته که رسم و رسوم عاشقیت را بلدی. و میخواهی تمام و کمال به جایش بیاوری. من هم خب بله... یک جوری می آمدم انگار مثلن سر راهم بوده ای. این جوری ها هم نبود. میخواستم ندانی چقدر فکر کرده ام سفید و قرمز بهتر است یا خاکستری و بنفش. می خواستم ندانی چقدر این در و آن در کوبیده ام تا پیدایت کنم.و خب تو هم ... مراسم را به جا آورده بودم، اما نمی دانستم تو هم مثل من کمال گرایی! ناامید نشدم...دیدی که! و وقتش که شد، راهم که دادی، که شد عاشقیت را تمام و کمال به جا بیاوریم، دیوانه ات شدم. مفتون ات شدم. پروازم دادی. نفس ام را بند آوردی. مرا مُردی و زنده ام کردی!

شأن ات را دوست دارم. بلدی چطور شاهانه ناز کنی. هر چند تو میگویی از پشت که نگاهم می کنی، می شوم ویولن ات که فقط باید سوراخ های f اش را یک جایی حول و حوش مهره T11 تا L4 رسم کنی... اما دیدی که...شباهت تو بیش تر است!

شرح عکس

حوا — Thu, 15 Dec 2011 19:08:42 GMT

این پست به دلایلی حذف شد.